Di tevahiya dîroka şaristaniyê de, dema ku pêşketina civaka çînî, civakîbûn û neteweyîbûn, ji koletiyê heta teşeyên civakî yên cuda yên roja me, di her yek ji civakên eşîrî û gelî yên cuda de bi awayên cuda pêk tên. carinan bi aştiyane, carinan bi şer, carinan bi rêbazên çandî û aborî, carinan bi rêbazên siyasî dibin sedema pêşketina pir erênî ya hinan, tunekirina hinan û pêşketina asta navîn a hinan; li Kurdistanê, bi sedemên hundirîn û derveyî, encama pir nîvco mayîna pêşketina civakî û neteweyî derdikeve. Dikare were gotin ku welatê me dergûşa derketina yekem a koletiyê di civaka mirovahiyê de ye. Hemû serdemên şaristaniyê bi awayekî pir neyînî, di şeklê dagirkirin, êriş û talanê de, reng vedidin. Ev jî dibe sedema revîna domdar ber bi çiyayan ve û li wir jiyîna di şeklê pergalên malbatî û eşîrî yên pir seretayî de. Şaristanî Kurdistanê ne bi aliyên xwe yên erênî, lê zêdetir bi aliyên xwe yên dagirker û talanker digire. Ji ber vê yekê, heke meriv bixwaze bi nasnameyekê ku em dikarin jê re rastiya kurdbûnê jî bêjin hebûna xwe bidomîne, divê xwe bide çiyayan. Ev jî her tim, ji bo gelek serdeman, wekî awayê yekane yê li ser piyan mayînê derdikeve pêşiya me.

Asta malbat, eşîr û qebîleyê jî li cihekî serdemeke seretayî ya pêşketina civakî temsîl dike; yanî forma civakî ya bingehîn a serdema komûnal a seretayî îfade dike. Asta neteweyî û civakî paşdemayî ye, siyasîbûn jî hê bêtir paşdemayî ye. Aliyên din ên aborî û civakî jî hema çend qat paşdemayîneke girantir dijîn.

Dema teşegirtina jin, mêr û malbatê ya li cem me tê berçavkirin, girîng e ku bal were kişandin ser vê taybetmendiya dîrokî; heke, tevî dîtina wê ku pêşketina şaristaniyê ji bo her welat û gelî çi îfade dike, bi awayê berawirdkirina bi wê re were girtin dest, cewhera vê teşegirtinê dê zelaltir were fêmkirin. Di heman demê de ev dê me ber bi fêmkirineke rasttir a pergala têkiliyên me ya pir tevlihev û rastiya me ya civakî ku bûye kaosekê ve bibe. Jin, ku tê hewldan tenê bi kevneşopiyan were parastin û ji bo wê têkoşîneke ku hema bi awayê herî xerab paşde dibe tê meşandin, malbata ku li dora wê tê avakirin û têgihiştinên cuda yên bi navê namûs û exlaqê ku li ser wê tên bilindkirin, belkî jî tam berevajî ya ku tê texmînkirin, vediguherin taybetmendiyeke ku herî zêde xizmeta dijmin dike û wan bi xwe diqedîne.

Me bi awayekî pir şênber eşkere kir ku helwesta exlaqî ya bingehîn a pir kevneşopî û hişk, ku li dora jin û malbatê tê girtin, û wekî îfadeya wê ya herî eşkere teşegirtinên namûs, rûmet û kesayetiyê, bê ku meriv qet hay jê hebe, di rastiyê de berevajiyê xwe diafirînin. Bi gotineke din, binamûsî dibe navê rastîn ê bê-namûsiyê; rûmet dibe maskeya bê-rûmetiyê, kesayetî jî maskeya bê-kesayetiyê. Her çiqas bi êş be jî, di rastiya me ya civakî de ev wiha ye. Dema were xwestin ku ev hê baştir û kûrtir were analîzkirin, dê were dîtin ku tiştê ku me di dîrokê û îro de beramberî dijmin ber bi her cure têkçûnê ve dibe, û wekî encama xwezayî ya vê yekê ber bi şertên jiyanê yên hê paşdemayîtir û nayên qebûlkirin ve dibe, encama wateyên ku em didin van têgehan û helwestên ku em digirin e, têgehên ku em ji bo wan hema her tiştî feda dikin.

Rastiya Rêbertiyê di PKK de, ji jidayikbûna xwe heta îro, wekî şerekî tê girtin dest ku vê yekê bi awayekî berbiçav baş dibîne, bi analîzên her ku diçin berfirehtir civaka nû û nasnameya neteweyî dide, û li dijî rastiya dijminê dorpêçker, her wiha li dijî aliyên kevneşopî yên hevkar û feodal ên muhafezekar ku bi domdarî xizmeta wî dikin, têdikoşe. Bi vî awayî derdikeve holê ku helwesta ku em jê re azadî dibêjin dikare çi wateyê bide. Ji ber vê yekê civak di bin rexneyeke pir tund de tê girtin. Têgihiştinên têkiliyên ku rewa tên qebûlkirin tên rexnekirin û lêpirsîn, ev lêpirsîn heta kesê yekane tê daxistin. Aliyê azadiyê, rengvedana wê li exlaqê û teşeyên cuda yên çandê û, ya herî girîng, cihê wê di rastiya şer de tên danîn holê. Tê eşkerekirin ku girêdanên kevn çiqas rola astengker dilîzin û şermbar in. Li vir her tişt serûbin dibe. Tê eşkerekirin ku ya berê rewa dihat qebûlkirin nerewa ye, ya ku divê jê şerm bête kirin ne şermbar e, ya ku birûmet dihat hesibandin bê-rûmetî ye û ya ku jê re pêşketin dihat gotin paşketin e; serûbinbûneke wisa tê jiyîn, ji nû ve li ser lingên xwe vejîn tê rojevê. Ev xwe dide hîskirin û her ku diçe di nav PKK de nîqaşeke zêdebûyî li ser wê ku jiyana nû divê çawa be bi xwe re tîne. Pirsgirêk bi awayekî pir eşkere û giran xwe dide hîskirin. Tiştê ku di dîrokê de hatiye windakirin bi vî awayî ji nû ve tê rojeva dîrokê. Çawa ku her pirsgirêk pêşî dibe rojev û li bersiva xwe digere, partiya me jî bersiveke wisa dixe rojevê. Pirsgirêk baş hatiye danîn holê. Ev dikare hê bi hûrgilî were vekirin. Lê aliyê çareserî û bersivê bi giraniya xwe dikeve rojevê.

Em ne tenê bi rexnekirin û sûcdarkirina ya kevn têr dibin; em her wiha derdixin holê ku ya nû, an tiştê ku divê em biafirînin, çi ye û di têgihiştin û pratîkê de divê em çawa ber bi wê ve biçin. Divê neyê jibîrkirin ku ji bo biryareke rast were dayîn û helwesteke rast were girtin, kesayetiyên serbixwe pêwîst in. Ji bo kesayetiyên ku ji hemû aliyan ve girêdayî ne, yên di hest, raman û tevgerê de wiha ne, zehmet e ku bigihîjin biryarên azad û teşeyên jiyanê yên ku dê ji wan derkevin; an, her çiqas bigihîjin jî, ev jiyan pir xwar e. Yek ji pêşketinên herî esîl ên di partiya me de hatiye bidestxistin ew e ku di nêzîkatiyên jin û mêr de helwesta serbixweyîxwaz bi dirayetek, sebr û hewldaneke mezin pêk hatiye. Çareseriya mezin a ku di hawîrdora PKK de hatiye bidestxistin, an bersiva ku ji pirsgirêkê re hatiye dayîn, di rastiyê de pêkanîna jin û mêrê serbixwe ye.

Dema em rexneyên hundirê partiyê tînin ber çavan, dê were dîtin ku yek ji êşên herî girîng ên ku tên kişandin ew e ku tê xwestin şêwaza têkiliyên heyî û têgihiştina malbat û qebîleyê heta mirinê werin taşandin nav me. Partî di vê mijarê de bi têkoşîneke bi prinsip û heta mirinê bersiva vê yekê dide. Ji ber ku partî derdixe holê ku ev nêzîkatî asta neteweyî û civakî nîvco dikin û bi kêmanî bi qasî qetlîamên dijmin civakê xwar dikin. Ji ber vê yekê, têkoşîna li dijî vê yekê dibe têkoşîneke îdeolojîk û siyasî. Di encamê de, her kesê ku dixwaze PKKî bibe, nêzî rastiya şer bibe, bigihîje kesayetiya serbixwe, bi taybetî ji koletiya ku li jinê tê ferzkirin xelas bibe û pergala têkiliyên li dijî jinê derbas bike, divê ji serî heta binî serbixwe be, xwediyê helwesteke azad be, xwediyê îrade û ramana xweser be. Bi vî awayî bila tevgera wî jî bi tevahî îfadeya azadiyê be. Dema em asta azadbûna partiyê bi sepandina vê prensîbê ve girê didin, divê em vê yekê derbasî civakê bikin. Ev bersiveke pir mezin e. Asteke pêşketinê ya PKK heye ku belkî bi tevahî nehatiye eşkerekirin, lê divê bêguman were gihîştin. Rizgariya civakê pêşî di nav PKK de bersiveke wiha dibîne. Dikare were gotin ku heke ev bersiv bi awayekî hevgirtî li civakê reng vede, şoreşeke pir kûr ji niha ve dê bigihîje bingeheke xurt.

Çareseriya ku di partiya me de hatiye bidestxistin bêguman hem teorîk e, hem jî di şeklê hêza ramana serbixwe û biryardayînê ya hejmareke kadroyan ku nayê biçûkxistin de şênber dibe. Em pir caran tekez dikin: Dema rexneyên tund li teşeyên kevn ên têkiliya jin û mêr tên kirin û nayê qebûlkirinbûna wan tê nîşandan, di şûna wan de ew qas zelalkirina têkiliya azad, hawîrdor û teşeya wê, pêşkêşkirina hawîrdoreke guncan ji bo helwesta azadbûneke wiha, dibe pêşketina herî mezin a hatiye bidestxistin. Rewşeke ku belkî piraniya kesan fêm nakin û mezinahiya wê nanirxînin, îro di xebateke jinan de wekî pêşketineke pir girîng were nirxandin, ev ast hê dewlemendtir were kirin, were rêxistinkirin, bi çalakî û jiyanê were dewlemendkirin, erkeke bingehîn a xebatên jinan e. Ji ber vê yekê, kongreyeke jinan vê pêşketina herî girîng a di vê mijarê de hatiye bidestxistin bike mijara nîqaşeke bingehîn, li ser bingeha vê nîqaşê erkan diyar bike û hê şênbertir jiyanê bike yekpare, dibe riya herî tendurist a ku divê meriv tê de biçe. Bêguman, heke ev bingeh bi domdarî were berçavgirtin, dest li kîjan têkiliyê jî were danîn, dê encamên tendurist werin bidestxistin.

Girêdana vê yekê bi rastiya şer re baş hatiye danîn holê. Xwedîkirina helwesteke azad a wiha tê wê wateyê ku meriv cihê xwe di nav jiyaneke şer a bêkêmasî de diyar bike, her wiha di nav avahiya rêxistinî de cih bigire û xwediyê xebateke siyasî ya pir çalak be. Heke tê xwestin asta azadiyê di têkiliyan de were avakirin û were veguherandin teşeyeke jiyanê, baş şerkirin, baş siyasîbûn û ji bo vê yekê jî baş rêxistinbûn mecbûrî ye. Ji ber vê yekê em bi baldarî tekez dikin ku kesayetiya ku pir baş rêxistin nebûye, li ser vî bingehî siyasî nebûye û leşkerî nebûye nikare azad be. Bi taybetî heke ya tê behskirin rastiya şênber a Kurdistanê be, heke rêxistina ku rêbertiya vê yekê dike PKK be, em li asta rêxistinbûna kesekî ku li vir dixwaze hevgirtî be û dibêje «Ez azad im, ez xwediyê biryara azad im» dinêrin. Ji bo rêxistinbûnê em li perwerdehiyê dinêrin; ji bo siyasîbûnê, li şûna asteke berfireh, bi firehî û kûrahî, em li girêdana siyasîbûnê bi şer re, li wê ku çiqas beşdarî wî dibe û çiqas derfeta pêşketinê dide wî dinêrin; da ku em asta helwesta wî ya azadiyê bizanibin. Bêguman têkiliyên van bi hev re xurt in. Qutbûna di qada yekê de dikare bibe sedema ji destçûna hemû qadên din. Ji ber vê yekê divê bi awayekî pergalî were girtin dest. Ji ya tê dîtin, ev di heman demê de dîsîplîneke pir hişk jî bi xwe re tîne.

Azadî, wekî gelek kesan difikirin, ne lîberalîzmeke bêserûber û kevin e. Azadiya li cem me helwesta azadiyê ya çîna herî kedkar e. Lê derdikeve holê ku ew jî bi dîsîplîneke dilxwaz a bilind dê were bidestxistin. Rêxistinbûn, siyasîbûn û leşkerîbûn, di rastiya şênber a Kurdistanê û rastiya şer a wê de, jiyîna bi dîsîplîn li asta herî bilind, meşîna bi girêdayîneke pir xurt bi prensîbê re di çarçoveya xetê de, terxankirina hemû jiyana xwe ji bo vê yekê û nîşandana hewldana bilind a wê pêwîst dikin. Ji ber vê yekê, jin be an mêr be, milîtanekî ku neketiye rêxistinbûneke li asta bilind, ber bi hewldana siyasîbûn û leşkerîbûna vê yekê ve neçûye, bi girîngiya kedên me û bi cîhkirina pêdiviyên wê bi xwe re nehatibe girêdan, xwe dixapîne. Divê meriv zêde baweriyê bi kesan neyîne. Heke em bizanibin ku hevgirtîbûn bi nihêrîna li asta rêxistinbûnê, hewldana wê ya giran di her qadê de û bi taybetî girêdana wê bi rastiya şer re, ne tenê gotinên wê lê pratîka wê, yek e û divê em vê pîvanê bi hişkî ber çavan bigirin, em dê bigihîjin helwesta azadiyê ya herî xurt.

Hevala Gülnaz Karataş (Berîtan), ku di şerê Başûr de şehîd ket, ji bo azadbûnê xwediyê hewldaneke mezin bû. Raporeke vê hevalê ya ku ji min re şandibû hebû. Min hê nebihîstibû ku ew şehîd bûye û ev heval her tim di hişê min de bû. Digot: «Ez dixwazim ji analîzên Rêbertiyê sûd bigirim û hewldaneke nivîsandina romanê bikim.» Li cem me heta niha tu kesî gotineke wisa negotibû. Hevaleke pir eleqedar bû. Min digot baş bûya heke min ev heval dîtiba û bi wê re nîqaş kiriba. Paşê nûçeya şehadeta wê hat. Keçeke pir leheng bû. Di çalakiya qereqola Rubarokê de li asta fermandara tîmê beşdar bûbû û di vê çalakiyê de birîndar bûbû. Tevî ku birîndar bû, li eniya têkoşîna Başûrê li pêşiya hemûyan helwest girtibû; li wir jî heta ku guleyên wê qediyan di mevziyê de mabû. Paşê hêzên hevkar ên xayîn li dora wê dorpêç çêkiribûn; gotibûn: «Teslîm bibe, em ê tiştekî li te nekin.» Lê helwesta vê hevalê ew bû ku bigota: «We bi dijmin re hevkarî kir, hûn ji Başûr êrişî şoreşa Bakur dikin, hûn xayîn in, ez teslîmî we nabim»; û bi haykirina dirûşman ji bo Rêbertiya Partiyê, xwe avêtiye ji zinarê.

Ev çalakiyeke biwate û pir wêrek e. Di rastiyê de ew ji aliyê teorîk ve bihêz e; ew kesek e ku ne tenê ji welatparêzî an berxwedanê tê, lê di heman demê de hewl dide analîzan jî bi kûrahî fêm bike; ji ber ku dixwaze wan hê bi aliyên din ve berfireh bike. Ev rewşa wê tê wê wateyê ku dikaribû ji vê hevala me analîzkereke baş derketa. Kesayetiyên ku di fêmkirinê de biryardar in û ji bo vê yekê her cure berxwedana lehengane dê nîşan bidin jî derdikevin, û divê girîngî were dayîn vê yekê. Dê pêwîst be ku em bersiveke baş bidin bîranîna vê hevalê. Ev ne kesayetî û helwestên ku dikarin wiha bi sivikî werin girtin in.

Li ser vê şehadetê heval jî dibêjin: «Em bi bîranîna vê hevalê ve girêdayî ne, em ê navê wê bidin tabûrê.» Pirsgirêk bi dayîna navê wê li tabûrê û gotina wê ku çawa berxweda nayê çareserkirin. Pirsgirêk ew e ku meriv bikaribe helwesta ku wê şopand zindî bihêle. Jixwe ya ku ev encam derxist holê jî ev helwest bi xwe ye. Em wê esas digirin. Ev hinekî jî dibe mînaka hevalên ku em dixwazin pêş bikevin, dibe modela wan.

Lê ev hevala me ya ku di pêşketinê de biryardar bû, di heman demê de rastî gelek berevajîbûnan jî hatiye û belkî xeletî jî kirine. Lê her ku diçe di xeta rast de kûr dibe û hema dikare ber bi encameke pir bibandor ve biçe. Ya ez dixwazim bêjim ev e: Heke em rê vekirî bihêlin, dikarin kesayetiyên xurt û heta leheng jî derkevin. Jixwe berê, dema di vê qadê de hatibû gotin «Jin barekî giran in, em ê wan çi bikin?», min ev got: Ya hûn jê re barê giran dibêjin tam berevajî ye, jin di rastiyê de hêzeke mezin a fedaî ye. Hatina wan hevalan bo wir, wekî di beşeke mezin a wan de tê dîtin, li kêleka têgihiştina fedakirina xwe, wêrekiyê jî îfade dike. Hûn nikarin vê yekê binirxînin, hûn bi nêzîkatiyên feodal û pergalê yên pir kevn û rizî nêzîk dibin. Ev ne nêzîkatiyeke rastîn e. Dibe ku hêza we têrê neke, pêşkêşkirina nêzîkatiyên rast jî dikare zehmet be. Lê têgihiştina min jî ev e. Jixwe derket holê ku ev têgihiştin rast e. Paşê gelek kesan gotin: «Hemû di mevziyê de berxweda bûn, tu kes nereviyabû. Qet ne wekî ya me texmîn dikir in, ev di şerê paşê de derket holê.» Ev jî ne encamên ku divê zêde werin mezin nîşandan in. Her çiqas nîşan bidin ku asteke hinekî bêtir qebûlbar hatiye girtin jî, pêşketinên mezin ên bingehîn dikarin ji vir û pê ve bên rojevê.

Ez hêvî dikim ku hewldanên me yên ji bo jinê hem werin fêmkirin hem jî bi mezinahî werin nirxandin. Dibe ku em we hinekî zor bikin. Jiyana bi dîsîplîn dikare we aciz bike; lê azadî û pêşketin xwediyê bedelê ne, bê dayîna vî bedelî meriv nagihîje wan. Çareseriya erzan, asta têkiliyên ku rehetiyê dide û adetên jiyana rojane dikarin we têr bikin, lê qet we nagihînin azadiyê. Ev jî kesayetiyeke basît derdixe holê. Em naxwazin bi vê yekê têr bibin. Heke em bixwazin, em dikarin we pir bi rehetî îdare bikin. Hûn fedaî ne an ji bo her cure têkoşînê amade ne; lê gengaz e ku hûn bi rehetî jî werin bikaranîn. Hin kes vê yekê jî dikin. Lê ez difikirim ku nêzîkatiyeke wisa bêqîmet xeternak e, ji ber vê yekê divê em xebata bi we re hinekî bêtir kûr bikin û dê ev helwesteke rasttir be. Jixwe dema tê berçavgirtin ku kesên ku bi awayekî pir rûkalî çûne welêt bi hêsanî winda kirine, me îspat kir ku ev nêzîkatiyên me hêjayî jiyînê ne.

Em dixwazin we bikin xwediyên îradeyeke pir serbixwe, helwesta azadiyê û îfadeya wê, yên ku bi hêsanî nakevin rewşên xelet, di gihîştina tîpa ku em dixwazin biafirînin de hinekî îddîadar in û bi kêmanî di vê mijarê de xwediyê helwesteke bi sebr û serhişk in. Ez difikirim ku ev baştir e. Bêguman, di serdema pêşiya me de pêşketina ku partiya me dê di azadiyê de bidest bixe, têkiliyên jin û mêr, têkiliyên malbatê û rengvedana wan li jiyana azad, hem bi zelalbûnê hem bi pêkanîna xwe di pratîkê de dê bibin bûyereke ku bi xwe tê jiyîn. Ev jî bi tevahî bi giraniya têkoşîn û hewldanan re dê pêk were. Em ê heta kêliyekê jî ji ber çavan dûr nekin ku bê şerkirin em nikarin jiyaneke civakî ya herî kêm jî rizgar bikin. Em ê asta me ya neteweyî û civakî ya heyî, rastiya dijmin a ku wê afirandiye, jiyana malbatê û jin û mêr bi şer rêk bixin. Bêguman ne bi awayekî xayînane, ketî, bêhêzker û ber bi têkçûnê ve, lê meriv ê li ser bingeheke azad xwediyê helwesta ku ber bi serkeftinê û ya nû ve dibe be. Em ê teşeyên ku jiyanê hê biwatetir dikin tenê bi şer bidest bixin.

Îfadeyeke din a vê yekê jî pêşxistina astên têgihiştinê ye ku di civaka me de pir hatine wêrankirin. Em digihîjin vê yekê: Dema em dibînin ku civaka me çiqas li dijî hev e, mirov çawa wekî diriyan di hev de diçin, di nav malbatê, hema di her hawîrdora eşîr û qebîleyê de, her wiha di nav kesayetiyên pir cuda de çawa tevliheviya têgehan û kaos didome, bi taybetî di rêz û hezkirinê de em çawa xizaniyekê dijîn, dê baştir were fêmkirin ku şerê me li cihekî şerê hezkirin, rêz û têgihiştinê ye. Li Kurdistanê riya ber bi hezkirin, rêz û têgihiştinê ve jî divê bi rastiya şer a di çarçoveya xetekê de û bi cîhkirina hemû pêdiviyên wê ve girêdayî be. Heke hûn dixwazin bigihîjin hawîrdoreke ku dikare bêtir hez bike, wê demê hûn ê xwediyê derfetên bêtir şerkirinê bin. Ev, tevî ku diyarkirineke bêguman rast e, bûyereke bi hewldana rojane ya şênber ve girêdayî jî ye. Bila tu kes bê şerkirin û bê nîşandana hewldana ku ew pêwîst dike li bendê hezkirin û rêzê nebe.

Yek ji rengvedanên herî mezin ên şoreşa Kurdistanê di kesayetiyê de jî ev e. Me vê yekê jî bi serkeftin danî holê. Li paş, pêdiviya rêxistinbûneke baş li ser vî bingehî derdikeve holê. Li kêleka derfetên vê yekê, her wiha wekî pir tê xwestin, derfeta leşkerîbûnê jî derketiye. Beşdariya hawîrdorên heyî di leşkerîbûnê de nayê biçûkxistin. Ya herî girîng jî ev e ku em şoreşê dikin ji bo ku meriv bêtir ji me hez bike, bêtir rêzê li me bigire û em bigihîjin teşeyên jiyanê yên bilind ên taybetî cureya mirov. Ji bo ku em bigihîjin têgehên ku di civaka me, di avahiya me ya neteweyî de hatine windakirin û bi kêmanî bi qasî nan û avê ji me re pêwîst in, û bigihîjin rengvedana wan li jiyanê, em neçar in şer bikin. Kî dibêje ku di van mijaran de dixwaze bigihîje tiştê hêjayî xwe, wê demê divê şer bike. Hem jî divê bi serkeftin şer bike da ku bigihîje azadiyê. Cewhera dirûşmê jî ev e.

Bêguman ev mijar bi edebiyata şoreşgerî hê baştir tê vegotin. Bi têkoşîna edebiyata şoreşgerî bi xwe jî meriv digihîje aliyên psîkolojîk ên kesayetiyê, rêkxistin û zelalkirina têkiliyên jin û mêr, aliyê ku em jê re bi hunerê û teşeyên din ên hunerê bedewkirin dibêjin. Ev tê wê wateyê ku aliyê bedewkirinê yê şoreşê jî li hunerê were zêdekirin. Riya wê jî bi girêdana bi şerekî şoreşgerî yê wiha re hatiye danîn.

Em nêzî Newrozê dibin. Kongreya Neteweyî ya Jinan tê pêşxistin û 8ê Adarê, Roja Jinên Kedkar a Cîhanê, tê nirxandin. Hatina bi hev re ya çend rojên wisa biwate, ji nû ve vegerîna li pirsgirêkê guncan dike. Têkiliya di navbera zayendan de, di heman demê de bêguman têkiliya di navbera çînan de ye. Heta girêdana wê bi asta neteweyî re jî heye. Xewnên jiyana derewîn zêde bextewarî nadin. Jiyan bêrehm e. Rûmet û hezkirin bi hêsanî nayên bidestxistin, bi taybetî evîn qet ne bi hêsaniya ku tê gotin tê bidestxistin. Lê dîsa jî divê em qîmetê bidin hev. Heta ez dikarim vê yekê jî bibêjim: Heke jin bizanibe ku hemû kesayetiya wê paqij, sade û wekî çirûskeke zîrekiyê be, xwediyê şêwazeke şîrîn be û bi qasî wêrekiya xwe hestyar be, eleqeya serdestkirina vê yekê di her qada jiyanê de nîşan bide û hêza nîqaş û çalakiyê nîşan bide, jineke wisa dikare bigihîje rewşeke mîna xwedawendan. Li şûna ku hûn xwe wekî kesekî li pişta kesên din dimîne bibînin, hûn dikarin xwediyê dewlemendî û mezinahiyeke wisa bin ku her kes bikaribe xwe bide we. Ez vê derfetê dibînim û mirov divê bi vê yekê serbilind be. Ji bilî zordestî û biçûkxistinê wekî zayendekê, gengaz e ku meriv xwediyê fezîletên wisa be. Ev di heman demê de biheybebûn e. Tiştên şermbar li kûdera vê yekê ne? Koletî û basîtî li kûdera vê yekê ne? Ev bi têkoşînên mezin ve girêdayî ne, ez ne tenê behsa şerekî di wateya kaba de dikim, her wiha bi xwedîbûna hêza rêxistin û çalakiyê bi qasî hêza ramana pir esîl ve girêdayî ne.

Me jî her tim xwest di vê çarçoveyê de eleqeya xwe ya bi we re pêş bixin. Ji ber vê yekê em rêzgirtina ji rastiya jinê bi giştî û bi taybetî ji jiyana jinê ya Kurdistanê ya ku nayê tehemûlkirin û divê bêguman were derbaskirin, bi vî awayî îfade dikin. Her çiqas tiştên ku me kirine ne kêm bin jî, ev hê destpêka vê karê îfade dike. Ji vir û pê ve, li ser bingeha tecrubeyên xwe jî, em ê baştir têbikoşin. Rojên pêşerojê rojên ku mirov dê bikaribe bêtir qebûl bike û wêrekiya jiyînê bike ne. Wê demê, dema em diçin Kongreya Jinan, tevî zelalbûna li ser van mijarên bingehîn, rûbirûkirina xwe bi erkên eşkere û kêmasî nekirina hewldana vê yekê girîngiyeke mezin digire. Heke hewl were dayîn ku partî li ser vî bingehî baş were fêmkirin û pêdivî werin bicîhkirin, em dikarin piştrast bin ku em li ser rêyeke baş in.

Dema xebatên kongreya we li ser vî bingehî dimeşin, em bawer in ku hûn ê serkeftinên girîng bidest bixin. Em piştrast in ku hemû heval dê li ser vî bingehî erkên xwe ji her demê bêtir bicîh bînin. Em bawer in ku beşdariyên li hemû qadên şer jî dê pêşxistinê pêk bînin. Em dixwazin hemû, bi bicîhkirina beşdariyên xwe bi tevahî, di vê qadê de jî xwediyê serkeftineke bilind bin. Em qedandina kongreyê bi pêşketin û serkeftineke bilind silav dikin, silav û hezkirina xwe pêşkêş dikin.

Bijî Kongreya Neteweyî ya Jinan a Kurdistanê!

Bijî PKK ya ku pêşengtiya wê dike!

5ê Adara 1993an