Dû ciwan bi qasî heybeta Zağrosan berdewamiya riya Ali Çîçekan. Dû hevalên bi hesreta azadiyê ku serkeftîn esas girtibûn. Her dû heval pir ciwan lê cewhera ciwaneke di cewherê xweda çandibun. Heval Cûdî û heval Abas pir ji hev hezdikirin. Hevaltiyeke wan yê pir bi hêz û cewherî hebu. Dema ku heval Abas derbazî Gelî bûn. Heval Cûdî heman pişti heval Abas derbazî Gelî bu. Yani girêdaneke pir xurt hebu.
Rêheval Cûdî di jiyanê da en heval ku dihat hez kirin û herî hevalê tevlî buna wî xurt bu yek jî van hevalan bu. Evîndarê axa Botan’ê bu. Pir sade û temiz bu. Bi ciwantiya xwe tevli her karî dibu. Temsilgerê ciwanek rast bu.
Rêheval Cûdî xweşik buyina Faraşînê di xweda awa kiribu û dile xwe qasî çil û çar kaniyên Faraşîne zelal kiribu.
Heval Abas biqasî ciwaniya xwe xweşik û dil paqij bu. Dûnyayeke wî pir paqij û xweş hebu. Rêheval Abas li cem dayike xwe mezin bibû ji ber wê jî nêzikatiya herî bal dikişand nêzikatiya wî ya jî jine ra bu. Rêheval Cûdî jî wiha bu.
Herdema ku ez wan herdu rêhevalan tînîm bira xwe rêheval Alî Çîçek ku bi ciwaniya xwe bû revebirê rêxistinê u udi zindanê da berxwedaniya herî mezin nîşan da ev herdu heval jî wisa bûn. Pir ciwan bûn lê dijmin wî qasî li pey wan digeriya û ji bona ku wan şehîd bixîne her tişt kir.
Axaftina her du hevalan herdem digotin partiya me partiya ciwana ye û wan herdu rêhevalan bi ciwanî jiyan kirin û bi ciwanî gihiştin azadiyê.
Ji bona bîranîna Şehid Cûdî faraşîn û şehid Abas ku tevî 6 hevalên xwe li Çelê jiyana xwe ji dest dane
Ez Cûdî bûm
Lawikê geliyan
Ez qêrîn bûm
Li hemberî zordestan
Ez Cudî bûm
Biqasî Cudî bi heybet
Bi qasî Hêzil bi hêz û
Bi qasî Botan’ê bi rûmet
Navê min heybet bû
Li ser bilindahiya Samura
Navê min xweşik bûn
Li nav dile Gever’ê da
Ez Abas bûm
Rumeta Mezopotamya
Evîna Hîlala Zêrin û
Ciwanê Aryenan
Ez Abas bûm
Teyrê bezi Semedarê
Heviya dile Talê û
Avên zelal yê Garê
Zilan Agir (Soran)
- Ayrıntılar
Belê, di nav gelan de her tim qehremanên bê nav hene. Gelek ji van tên nasîn lê gelek jı van tenê di nav rûpelên dîrokê de bê nav û nîşan in.gava gelek li azadîya xwe bigere ,neçare bersîvê bide qederê .Lewra qehremanên bê nav , her tim piştevanên vê dozê ne .
Gava mirov dibêje têkoşîn, ma tenê kar û xebat e gelo an mirovên bijare vî karî dikin. Di hemû şoreşan de birîndarên şoreşê, li enîya dawî cih digirin. Her wiha tenê weke sembolên şoreşê tên dîtin.
Lê di nav têkoşîna gelê Kurd de bi taybet di nav tevger a PKK ê de birîndarên şoreşê an ku gazî her tim bi xebat û jîyana xwe, bûne mînak û nimûne jı bo gel, heval û têkoşînê.
Yek jı van hevalan rê heval Dılgeş e.
Rê heval Dilgeş di sala 1977de li navçe ya Çelê ku girêdayî bajarê Colemêrgê hatîye cihanê.Di zarokatiya xwe de her tim bibû navenda hez kirin û rêzê, her wiha ji ber rewşa gel, desthilatîya dijmin di sala 1993 de biryara beşdar bûna nava tevgerê dide û di demeke kinde beşdarî nav refên Gerîla dibe. Li herêma Zagros an.
Belê di destpêka ciwaniya xwe de bi hêz û hez kirineke mezin beşdarî kar û xebatê bû. Bi vê kesayeta xwe ya giran, fedakar û bi coş di nav jîyana Gerîlatîyê de jî her tim bibû navenda hez kirin rêz û çavkanîya hevaltîya rast. Ev bi xwe zarokê Zagrosan bû . Li her biharê weke berfîne kê li keviyên berfa Çarçêla serî hildida û geş dibû. Bi rûkenî û peyvên xwe yên xweş di karî bû dilê hemû kesan vebike û bi eşqa hevaltiyê dilê wan hevalên xwe dagir bikira .
Di demên herî tengde çi di nav çalakî çi di nav zor û zehmetiyên xwezayê de Zagros ev weke zarokekî diparast. Lewra eşq û evîna wî her tim weke kanîyekê li çîyayê Samora diherikî. Hin caran jî weke teyrê bazekî bask li xwe dida û bi hêrseke pir mezin li ser neyaran ve di çû.
Di rojeke ku dayîk Zagros ketibû nav xeweke şêrîn de mayîneke bêbext şîyar ma bû. dem sala 1996 piştî çend caran ji çalekî û birîndarî lê vê carê ancex bi bêbextî kari bû zarokê Zagrosan ji çîyan, têkoşîn û hevalan dûr bike .
Gelo ma çi li vê cîhanê ji hêza evîna çîyan, têkoşîn û hevaltiyê bi hêztir heye.Weke Rêber APO dibêje; ne girînge ku mirov jiyan bike an jiyan neke, ya girîng ewe ku piştî mirov ji vê cîhanê çû li dûv xwe şopekê bihêle ...Her wiha Rêber APO dibêje; gazî şehîd zindîne li ser vê bingehê rê heval Dilgeş carek din berê xwe dide çîyan .bê ku ew lingê jêbû yî ji xwe re bike asteng.Her kesek dikare xwe bi hin tiştan îfade bike . Lê gaziyek wê xwe bi çi îfade bike. Li ser vê pirsê û bersîva we têkoşîna rê heval Dilgeş mînaka herî ber çave. Ew kesayeta Apoyî, fedekar, milîtanê xetê cangorî yê Rêbertî û doza xwe bû.
Belê bi vê kesayetê û biryar bûnê di kar, têkoşîn û jîyana xwe de dabû avakirin. Belê birîndarek bi vê helwest û têkoşîna xwe dikare bibe şehîdekî zindî.
Di demeke ku aştî li deriyê dijminan dixist. Rê heval Dilgeş erkê parastina gel û nirxên têkoşînê dabû ser milê xwe. Lê her tim kevokên spî dibin qûrbanê durûtiya mirovahiyê. Di dema ku ji aliyê tevgera me KCK ê bê çalakî hatibû destpêkirin ne hezim kirina wan ji vê re bû sedema pêşxistina operasyonan. Bi hemû hêz û teknîka xwe bi ser hevalan de diçin. Di 8 ê îlona 2009 de li cihê dayîkbûna rê heval Dilgeş operasyonek dest pê kir. Di dema ku rê hevalê Dilgeş bîranînên xwe zarokatî bi bîrtanîn û destpêka tevlê bûna xwe li ber çavên xwe zindî dikirin. Belê di katjimêr 3ê nîv a şevê de ji erd û asîmanan ve dijmin dora wan pêça. Lê nedizanîn ew bi kurê Rûstemê Zal re şer dikir in. Çawa Îskenderê makedonî serî tewand wê ew jî bitewînin û birevin. Piştî demeke dirêj ji bihevçûnan re, rê heval Dilgeş bi tev 7 hevalên xwe ve weke stêrkan ji asîmanan rijiyan û bi ber girava ROJ ê ve herikîn.
....BİLA HERKES DUA BIKE, EV KEVOK CAREK DIN NE BI BAZ, EGER GOTIN ÇIMA EZÊ BEJIM HEMA….
Sılav û rêzên şoreşgerî
Metîn Zîndan...
- Ayrıntılar
Navê min Muhsîne Ete ye. Navê min ê kod Sema ye. Ez sala 1983 li Sêrtê hatime dinê. Ji Sêrtê tevlî bûme. Sala 2005 an ez beşdar bûme. Jı malbatekî welatparêz, lewra ez bi malbatê bandor bûm. ji nava malbatê tevlîbûn hebûn. Heya niha jî tevlîbûn ji malbata me heye. Tu carî ne gotine em ji partiyê qut bibin. Bavê min jî welatparêz bû û me bi rêya wî PKK ê naskir.
Dema ku em nû hatin me perwerde dît. Perwerdya me zêdetır bîrdozî bû. Rewşa hevalê zîndanê li ser me pır bandor kir. Rastiye hevaltiya PKK ê ya rast nêzîkî hev û germ, tevlî bûna wan ya jiyanê û coşa wan pir li ser min bandor kir. Di despêkê de me rêxistin wisa çar çar nasnedikir. Sekna hevaltiyê û hurmet dayîna jı hevre pir li ser min bandor kir. Guhartin tê çêkirin di nava rêxistinê de, lê Mirov dema di malê de jiyan dike di nava civakê de cûda dibe. Dema ku mirov tevlî rêxistinê dibe guhartin di hemû tiştê mirov de tê çêkirin. Di sekna te de di exlaqê te de û di her tiştê de guhartin tê çêkirin. Di milê hevaltî de niha tu bêjê guhartinê me yê malê û yê vê derê em bêjin nayê gotin. Ji ber pir guhartin tê çêkirin.
Ez di dewra Hakî Qerar de bûm. Operasyona Zapê hate çêkirin. Ew cara yekem bû ez tevlî dewra perwerdê dibûm. Ev jî heyecaneke mezin bi min re çêkir. Ew berxwedane hevalan di operasyona Zapê de moralekî mezin dida me. Dijmin roxmî pir êrîş da çêkirin bi desteka hewayî û bejahî jî êrîş kir. Lê belê hevala di berxwedaniye xwe de qisûr jiyan nekirin. Û mirov ji mûrala hevalan mûral digirt. Dijmin êrîşî ser biryargeha navendî jî kir. Lê belê nikarîbû hêza gerila bide şikandin. Rastiya Serokatî naskirin û cesareta Serokatî da ye hevalan hîşt ku dijmin bê şikandin. Di dawî de heval serkeftin. Dibe ku heval şehîd ketin lê belê dîsa gerila serkeft. Hevala kobra jî dane xwarê.
Ez li herêma Qendîl mame. Min perwerdeya şervanên nû jî li wir kir. Wekî dın ez li herêma Behdînan mame. Rastiye PKK ê pir cûda ye, mînak jiyana wê sekna hevaltiyê dema ku mirov rastiya Serokatî dibînê. Mirov rastiya xwe nasdike di nava PKK ê de. Rastiya hevalê zîndane û rastiya Serokatî pir bandor li ser mirov dike.
Ez diçim herêma Botanê, û Ezê biçim Besta, ew der jî herêmekî şere. Amedekariya min heye, û ez dixwazim xurt tevlî jiyana hevaltî û piratîkê bibim. Ez xwe amede dikim ji bo tevlî çalekî û şer bibim. Em amade ne ji bo her tiştî, û ez dixwazim layîqî qehremantiya şehîd Zîlan derbikevim.
Sılav û Rêzên Şoreşgerî
- Ayrıntılar
Belê heval baş dizanim li hemberî şehîdan û mirovên wekî we pîroz, yê ku ji şerbeta şahadetî vexwarine, nivîsandin û axaftin wê zor be û kêm bimîne, lê belê mirovên xweşik, bedew û bi jêdert nivîsandin wekî erkekî xwedî derketina xatê wane, û dibe wekî berpirsiyartîyekî vîcdanî û bi cî anîna daynê xwe yê li hemberî wan hevalane. Nivîsandina hevalên şehîd wekî nivisandina dîrokekî ne hatiye nivisandin ji ber ku şervanên heqîqatê di dîrokê de nehatine bibîranîn û nivîsandin, lewra bi bîranîna şerwanên heqîqetê bi navkirin wekî erkekî exleqî pîroze ku heyecan û moral dide mirov. Dema mirov bixwaze hevalên şehîd yên jin dest bigre û binirxîne divê mirov nirxê ku Rêber Apo dide jinê tu caran ji bîr neke. Ji ber ku Rêber Apo sembola asta mezinbuna zanistî, bîryarbun û vîna her jinekê ye, û jin aniye asta bêdewî ê gulekî ku bi strîyê xwe hatiye xemilandin. Dema ku mirov temaşe dike dibîne ku jin bi qasî bedewî ya xwe dibe hêza parastin û şerkirinê ji bo hebun, jiyan, rûmet û azadi ya xwe û jin digihije asta ku mirovên mezin Rêber Apo dibêje “jin kevirê esasi yê koşeya felsefeya mine” belê wekî jin di rojhilata navînde jiyan kirin em bi tevahî dizanin ku pir zor û zehmete, dîrok û roja jin bi kuştun, tecawiz, destavêtin derbas dibe li hemberî wan hemu leyistik û bê exlaqî yên pergala dest qirêj, jina PKK’yî bi keda Rêber Apo kariye, wê jiyana zor ya ku jiyan têde çûye ser merzela mirinê zivirandiye. Ji bo jiyan kirina jiyane kî bedew, û tevî zorahiyên vê jiyanê ev jiyan bi serxistiye û em wekî jin û mîlîtanê PKK’ê û şervanên heqîqatê yê Rêber Apo em bun biryardar û xweragirt ên jiyane kî her çiqas bi êş be ewqas bedewe û her çiqas zor be ewqas xweşe jiyan.
Di despêke de dema meşa şehit Çavrê û terzê wê ya têkoşînê dinirxînim, ji aliyekî de mîna trajedî ya bi êş ku hemu jinên rojhilata navin û jina Kurd, û Şehit Çavrê weke jineke Kurd u jineke rojhilata navin, di terzên xwe yên têkoşinê de, li hemberî rastiya pergalê karibû serbixe lê belê şehadeta heval Çavrê ya di demekî kurt de mîna heyamekê bu ji bo tevahî rêxistinê, cara destpêkê min heval Çavrê li Zağrosê naskir, naskirina heval Çavrê, meşa wê terzê jiyan û têkoşîna wê, bi qasî ku ji wê fêrbûme, û min famkiriye ezê hewl bidim ji bo we bidim naskirin. Heval Çavrê bi navê xwe yê rastî Fadîme ji Mêrdînê beşdarî rêxistinê dibe. 2006 de tevlîbûyîna wê ji refên têkoşînê re, û hatina wê ya ji çiyan re çêdibe, û li xakurkê perwerdeya şervanên nû dibîne, 2007’an de derbasî Zağrosê dibe. Di serîde beşdarbuyîna heval Çavrê ya ji tekoşinê re hindek milên xwe yên xweser hene, ji ber ku heval Çavrê ji aliyê dijmin de tê rêkirin wakî sixur tê amade kirin, û peştre wê dişînin çiyan. Em hemû dizanin siyaseta dijmin ya ku li ser civaka me, ciwan û jinan tê meşandin çawaye. ji milekîde xizan dike û bi her awayî bê çandî, bê exlaqî û bê çareserî yê li ser civaka me ferz dike, û bi wî awayî dest davêjine jinan û ciwanan. Rêheval Çavrê bi hevkariya xal û dayika wê ya ku bi dewletê re kar dikin wê tehdit dikin, û ev têkîlî bi rêka birayê wê û bavê wê tê çêkirin û bi vî rengî dewleta TC dixwaze heval Çavrê bike sixor, û bi vî awayî bahaneyên ku me diyar kiribu. Dijmin dixwaze heval Çavrê bê deng bike, lê hevala Çavrê ji alî istixbarata MİT’ê ve tê perwerdekirin û wê dişînin çiyan bi armancên ku dijmin dixwaze têçêkirin, û ji bo ku dewleta TC ajantî bi heval Çavrê bide pejirandin. Pir bi hêz siyaseta reşkirina tevgera PKK ê û rastiya jiyana wî dide kirin, lê piştî demeke kurt heval Çavrê sûcên ku navdeye ji rêxistinêre bi mikur tê. Pişti ku rastiya jiyanê bi çavên xwe dibîne, û bi taybetî ji terzê têkîlî û hevaltî ya PKK’ê û fedakartiya hevalan pir bandor dibe. Tişta ku hîşt heval Çavrê li sûcên xwe mikur were aliyê wê a jina paqij ku ti caran gemar nebuye, û lêgerîna wê ya jiyana azad ya ku bi sedsalane mîna her jinekê ku, mehrum mabu û heza ya vijdanî piştî dîtina hindek rastiyan bi çavên xwe ji hevalanre dibêje “rastiya min eve” ger ku hesabê wê mirin be jî ez amade me divê astêde li xwe mikur hatin hêz dixwaze. Li xwe mikur hatina heval Çavrê mîna vereşandina hemu gemarîyên pergala dagirker û mêtîngere. Em demekî dirêj di nava pratîkê de bi hevdira man her dem tevlî buyînekî bi moral û kelecan hebu, di heval Çavrê de xwesteka xwedî derketîna li Rêbertiyê û şehîdan di warê pratikî de hebu, wekî kesayet li gori tevlibuyîna xwe ya demekî kurt xwedi seknekî ji pêşketinê re vekirîbu, pirtûkên Rêbertî dixwand û li gorî wê xwe di ber çavanre derbas dikir, pivanê tekoşîn û xwe pêşxistinê bi rêbaza guhdarkirina ji minakê pir hevalên şehîd re çêdibû û hewl dida kesayetiya xwe bi rêgezên milîtantî pêşbixe. Pir caran stran gotina wê ya “Beritana min” û strana Dino ya “Oy yare û oy hevalê” heskirina wê ya ji jiyanê re, hevaltîyê re û şehîdan re bilêv dikir. Pir caran heskirina wê ji nîqaşkirinê re û buyina wê yek bi xwezayêre û heskirina wê ya ji zinarên bilind re sekîna Şehid Beritan di anî bîra mirov. Beriya heval Çavrê Şehid bikeve raporekî xwe nivisandi bu. Li ser bingehê ditina perwerdeyekî ekademîk ji bo naskirina Rêbertî, rêxistin û şehîdan bi rengekî kûr û jiyan kirina xeyalên xwe yê çunduna Gabarê pir caran ji hevalan ra digot “ezê biçim GAbarê û ezê ji wera silav û notên xwe binivisim” lê bele ew xeyal û xwestekên heval Çavrê pêk nehatin û wekî hesreteki man, pişti demeki kurt bi şahadete kî bê siûd û ne laîqî wêbe çêbû. Dema ku şehîd ket li pey xwe rojane xwe hîştibû, û piranî jî di rojane xwe de di serê her nivîsekî xwe de serokatî muhatap girtibu. Dema ku heval Çavrê şehîd ket xwendina rojanaya xwe wê ji milê hevalan de hat çêkirin. Di wê demê de herkesi famkir ku naskirina heval Çavrê û terzê wê têkoşinê û lêgerina wê em pir kêm mane. Beriya ku şehîd bikeve pir caran şahadeta xwe hîskiri bu. Gelek caran dema çunduna me ya görevan dihat çêkirin heval Çavrê digot “gereke ew cî û ew kaniyên ku heyî bi navê min bin dema ku ez şehid ketim” pişti ku şehîd jî ket ew kanî yên ku ew wesiyet kiribu hevalan navê wê li wê kaniyê kirin. Şahadeta heval Çavrê li Zağros li ber Avaşîn bi hatina wan ya göreve ew hîna di rê de bun ji xum xuma avê tu denge nabihîzin. Bi qazana balafirê şehid ket. Dema ku şehîd ket despêkê de hevalan nedizanibun ku şehîd ketiye, heta demekî heval lê geriya bun digotin “belki xwe li cihekî veşartiye” ji ber ku tu şopên cenazêyên wê jî nebû. Pişti wê heval ketin gumana ku cenazeya wê li ber Avaşîn çuye. Ketin şopa avê le bele cenaze peyda nekirin. Pişti wê heta demekê hevalan ciyê ku qazan lê dabu kolan digotin belki cenaze çu be neva axê û winda bûbe. Pişti dû rojan şahadeta heval Çavrê cenazeya wê li milê din yê avê hat peydakirin, Ji ber ku çewsa qazanê ew firandi bu. Pir hevalên ku nava şer da jî mabun serpêhatiyekî ewqas ecêp hêvî nedikirin. Piştî dîtina cenaza heval Çavrê li kêleka Avaşîn goristana wê hat çêkirin. Beriya ku şehîd jî bikeve heskirinêkî wê pir mezin ji Avaşîn ra hebu. Pir caran dema ku weha çêdibu digihişt ciyê ku lê şehîd ketiye qîr dikir û bi navê azadî yê bang dikir. Wakî ku bizanibe wê li wir şehid bikeve. Dema ku ez herî dawî ji Zagrosê derketim em di ciyê ku heval Çavrê şehid ketibu de hatin li ber Avaşin re derbas bun wê demê hevalan cenazeya wê derbasî şehitlika giştî kiribun. Dema ku şehîd ket heval çubun li ser cenazeyên wê ji basincê hemu li ser cepxaneyê wê teqiyabun. Li rext heta çek. Cenazeyên wê jî pir xira bibu. Dema heval çun pora wê şekirin û cenazeya wê xwestin ku xweşik bikin. Cihê ku heval Çavrê le şehîd keti li ber şikefta Qehreman, kaniya esasi ya Avaşîn nêzî segoşeya Basya û Avaşîn ye. Niha ev şikeft bi nave Şehit Çavrê tê naskirin. Roja şahadeta wê 16 ê tebaxê di sala 2008 de bû. Roja şahadet û tevlîbuyîna wê di êynî rojê de bû, û ji hevalan re jî gotibu “Ez di roja ku tevlê bûme di wê rojê de ezê şehîd bikevim” bi rastî jî wisa derket…
Peyman Hesekê
- Ayrıntılar
Ew koviya çiyan bû
Navê kod: Silav Koçer
Nav û paşnav: Layle Pedek
Dîroka şehadetê cî: 28- Hezîranê 2008 Tendûrek
Ezê keça dilovan, çeleng û Koçer vebêjim. Min ŞEHÎD SİLAV di sala 2002’yan de naskir, heta sala 2008’an hema bije em her qada têkoşînê bi hevere man. Min di kesayeta Şehîd silav de pirsa ji xwe kir evbû. Gelo, çiya çiqas mirovên bedew diafirîne? Afrandina van bedewiyan tenê me berbi rastiyeke ve dibe, me berbi çîrok û destanên di xeyalande hatin dirsandin dibe, ew çîrok û destanên dayîka xwedevendane. Ew çîrok û destan serpêhatiya keçên çeleng û şerker bi me dide nasîn. ŞEHÎD SİLAV yek ji zaroka di nava van çîrok û destanande ji dayîk dibe û çavên xwe li jiyanê vedike. Bi eslê xwe ji sêrtê bû. Di nava malbetek koçber de mezin dibe û li koçeriyê li peyî jiyanê ve bazdide. Di nava nêvenga koçeriyê de xwe dibînê û dest bi pirsan dike koviya çiyan. Pirsên xwe weha dixe rêzê û pêde diçe keça çeleng. Jiyan çiqas bedel dixwaze, çiqas zorî û zehmetiyan dixwaze? Tişê dihêle ku ew ber bi van pirsan ve biçe hene, ewjî evin. Ew gelek rojên ber germahî, şilî, seqemî, bager, bahozan ve tije jiyan dike. Ew rojên tîbûn, birçîbûn, pê xasî, hwd li peyî xwe dihelê û dengê qêrîna Zîlan wê bi ber xwe ve dikişîne. Biryara xwe li ser du hîmên esasî dide. Yek dîlgirtina Rêbertî û ya din jî çalekiya Şehîd Zîlan e. Jiyana mirovên li Koçeriyê jiyan dikin, ji bandora pergalê qut û serbixwene. Di kesayeta Şehîd silav de kesayeta serbixwe hebû. Ew di nava hembêza zozanan de weke ew kulÎlka ne bahoz, ne bagerê dinase serê xwe bilind dike û mezin dibe. Şehîd Silav li hember hemû bager û bahozên civakî serî radike û bawer dike çiya warê evÎnê, hebûnê ye. Sala 2000’an tevlî nava tevgera azadî dibe. li gelek qadên têkoşînê dimînê û îsrara xwe ji bo çûna qadên bakur e. Ji bo ku derbasî qadên şer têde xorte bibe gelek hewildan dide û herî dawî roja li hêviyê bû ew roj hat keça Koçer ber bi bayê zozanan ve dikeve rêwîtiyê. Piştî perwerde di Akedemiya Şehîd Bêrîtan dibîne û düzenlema wê ji bo qada Dêrsimê çêdibe. Êdî bihara 2006’an dibe bihara hêvî û daxwazên rêheval û keça çeleng. ŞEHÎD SİLAV bi rêhevalên xwe re dikeve rêwîtiya buye xewna tevahî hevalan û berê xwe dide ava munzuran. Lê ji ber hinek sedeman heta herêma Serhedê diçe û li wir cardin vedigerin başur. Ev vegerandin gelek bandora xwe li ser ŞEHÎD SİLAV dike. Lê ji bo ku careke din xwe amede bike hêviyên xwe qut nake û di bihara 2007’an de vê carê xwe ji çûna herêma serhedêre amede dike. Her çiqas di quncikê dilê xwede Dêrsim dabû pêçandin jî lê li ser esasê pêwîstiyê tevgerê xwe amede dibîne ji bo herêma Serhedê. Bi taybet çiyayê tendûrekê evîna xwe di dilê keça çeleng de dineqişîne. Em bi hevre ketin rêwîtiya zozanên Serhedê. Zozanên di her dengbêjiyê de xwedî bedewî û hêjayî dîtinê ne. Tevî ku xwendina ŞEHÎD SİLAV nînbû lê roja min ew naskir û şûnde ti roja xwe bê xwendin û nivîsandin derbas nedikir. Ji ber ku heyrantiya wê ji bo xwndin û nivîsandinê hebû. ŞEHÎD SİLAV çiyayên kurdistanê Ji bo xwe ne tenê kiribû dibistana xwendin û nivîsandinê, berûvajî vê çiya ji bo ŞEHÎD SİLAV çavkaniya hemû bedewiyên jiyanê bû. Gelo çine ev bedewiyê jiyanê? Hevaltî, diristbûn, bêhesab tevlîbûn, heskirina mirovan û mirovan xwe kedê re hunandine. Lê netenê evbûn bi hezaran peyîvên di nava xwede çawa jiyankirinê dide fêrkirin hatibun rêzkirin di dil, hest û hişmendiya ŞEHÎD SİLAV de. Em di nava têkoşîndê de gelek salan bi hevre man û gelek rojên tiji heskirin me bi hev dane nivîsandin. Lê rojên ku hîne li benda mebûn jî di nîvîde man. Ji ber ku êdî ŞEHÎD SİLAV biryara li xakirina ala ku li ser milan di bin tilîliyên dayîkdan de li ba dibe dabû. Li ser vî esasî di sala 2008’an de di encama operasyonê de li gel Ş. Sîdar û Dicle tevlî nava karwanê şehîdan dibe. Ew bi Zîlan re bû heval bû girêdan, bû dengê dilê zarokên welatê xwe. Kuviya çiyan navê xwe li ser kevirên ji pêtên agir çêbûne nivîsand û gulek din li ser xaka welatê min hate çandin. ŞEHÎD SİLAV wê her tim di dilê min de weke kuviya çiyan, weke kulîlka zozanan, weke keça koçer, weke tiyê evîndara çiya, weke Silava rojê silav dike, weke hevalên xwe silav dike, weke silava hevaltiyê di her dîtinekê de di her veqetînêke de û di her hevdîtinêke de jiyan bike. Bila çavê te li pişt nemîne, bila dilê te bi şabûna xakêre bikene, ji ber tu di bin dengê tilîliyên dayîkan de û bi hezaran destên ji bo te li jor de rabubunde hate veşartin li xaka jê dayîk bubu rêhevala min Silav Koçer Dêrsım.
Şarisatan Nurhaq 24- hezîranê 2012.
- Ayrıntılar
Bêrî ku ez dest bi nivîsê bikim, em bi pênûsa heval Faîk, rastiya heval Faîk bibînin. Ancax bi awayekî rast heval Faîk dikare rastiya xwe ji me re bêje. “Ez ti car ji mirinê natirsim. Lê, tiştê ku min ditirsîne, ez carekê din hevalên xwe yên bedew nebînim. Di nava PKK’ê de ti car nêzîkatiya min yê şaş dernekete holê, ez ti car nahêlim di dilê min de tiştekî wisa pêşbikeve. Ez ti car weke karkerekî ku her dem di nav hesaba dene, nêzî têkoşînê nabim. Ji ber ku ev tekoşîn ya min e û ez ti car şaş nêzî cîh û warê xwe nabim. Di cîhanê de serweta herî mezin, hezkirin û girêdana rast e. Tiştê ku cesaretê di dilê min de zêde dike, gurur û înada min e. Ez naxwazim bê sedem bimirim û ez naxwazim bê sedem cûdabûnekî jiyan bikim. Tiştê ku min ti car nexwest ez bihizirim, qûtbûna hevaltiyê ye.
Ez ji Efrînê, di gundê Hêssê de hatim dinê. Ez sala 94 tevlî qadên gerîlla bûm. Ez ji 51 çalakiyan beştarî bûm û min 43 pevçûn û şerên dijwar jiyan kir e. Ez 12’e caran li himber mirinê hatim û di nava mirin û jiyanê de hestên pir dijwar jiyan kir. Di nava tekoşînê de 226 heval li gel min gihiştin asta şahadetê. Di van şerên pir dijwar de ez pir caran birîndar bûm. Di giştî herêmên Botanê, Garisa, Gêra Berana, Haftanîn, Metîna de salên tekoşînê min derbaz kir. Heger mirinekî min hebe, bila ew jî li Botanê be. Li pêşberî Gêra Berana, li gel hevalên xwe ez dixwazim şehîd bikevim. ” (Şehîd Faîk).
Dema ez dest bi nivîsê dikim, di nava dilê min de pir pevçûn tê jiyîn. Hest û ramanên min, di nava pevçûnekî dijwar de têdikoşin. Piştre paşeroja min tê bîra min. Tiştên ku min di paşerojê de jiyan kir, hemû weke filmekî di ber çavê min de derbas dibin. Bi vê ez dikevim nava lêhûrbûnekî kûr. Rêhevalê min tê bîra min. Rêhevalê ku me pir tişt bi hevre jiyan kir, an jî demên pir bi wate derbaz kir. Dibe ku pir tişt niha mirov nikare pênas bike, lewre ew demên pîroz ji min re pir tişt da naskirin. Dilê min û hestên min niha di demekî pir dijwar de jiyan dikin. Ji ber ku rêhevalekî, ji me pir dûrket. An jî ez dikarim bêjim gihişte armancê xwe. Lê belê, dîsa jî winda kirina wî hevalî, ji min re pir zor tê û ez nikarim vê rastiyê bi pejirînim. Ez dema her rêhevalê xwe winda dikim, ji xwe pir bêzar dibim. Bi vê pir raman û hestên din jî bibîrtînim. Dibe me di dîroka tekoşînê de pir şehîd da. Pir hevalên bedew di rêka azadiyê de heta dawî têkoşiyan. Heta henasa xwe ya dawî mînakên pîroz yên berxwedaniyê derxistin holê. Pir rêhevalên ku bi çalakiya xwe destanên efsanevî nivîsandin. Pir hevalên me yên ciwan jî, jiyana xwe di rêka têkoşîna azadiyê de feda kirin. Pir tiştên din jî mirov dikare binivisîne. Her ku hevalekî-ê min digihije asta şahadetê, di dilê min de perçeyekê qut dibe. Weke ku agirekî mezin di hawirdorê min de gûr dibe. Zor e heval, pejirandina vê rastiyê, winda kirina hevalekî pir zor e. Ji ber her şahadet ji me re erkên nû derdixe holê û barê me pir giran dike. Hêvî û baweriya wan hevalan, weke erkekî li benda serkeftinê û pêkanînê ye.
Di demekî wisa de bû kî, min şahadeta rêheval bihîst. Min di destpekê de bawer nekir, min nexwest ez vê rastiyê bipejirînim. Ji ber ku me pir demên bi wate bi heval Faîk re derbas kir. Rêhevalekî ewqas bedew û bi wate winda kirin pir zor e. Ji bo wî ez pêwîst dibînim ku di derbarê heval Faîk de nivîs binivîsînim. Ez vê weke erkekî li ser xwe dibînim û pêwîst e ez vê erkê pêkbînim. Heger ji min bipirsin taybetmendiya herî balkêş ya heval Faîk çi ye? Bersiva ku ez bidim ev e; ez ê bêjim, "Pakrewanî û egîdî ye.”
Heger ji min bipirsin; hevaltî û azweriya wî li himberî tekoşînê çi ye? Ez ê bêjim ku, “rastiya kesayetê heval Faîk e.” Ji ber ku di kesayetê wî de ev taybetmendî pir balkêş bû. Di milê girêdan û nêzîkatiya hevaltiyê de, heval Faîk ti pirsgirêk jiyan nedikir. Di vê warî de hevalekî ewqas xweser, hevalekî ewqas saf û paqij min nedît. Demekî ewqas dirêj di nava tekoşînê de cîh digirt, pir taybetmendiyên xwe yên bedew winda nedikir û her dem li himber her cûre şaşitî û xirabiyê van taybetmendiyê xwe diparast. Ji bo vê jî ez nikarim heval Faîk bi ti mirovekî din re bişibînim.
Ez ji bo rastiya hevalê Faîk pênas bikim û binirxînim, ti peyv û hevok nikarim bibînim. Dema ku ez dihizirim nivîsa min jî ji min re pir kêm tê. Di milê kiryarî û şer de ti pirsgirêka wî nîn bû. Ji ber vê yekê jî her dem di qadên şer ên pir zor de dima. Milên wî yên fedakar û kedkarî pir pêş de bûn. Di van milan de ti pirsgirêk jiyan nedikir. Di nêzîkatiya jiyan û tekoşînê de taybetmendiyên wî yên pir bedew hebûn. Her dem bi xwestek û azweriyekî mezin nêzî xebat û erkên xwe dibû. Di xebatên kiryariyê de her dem cîh digirt. Ti tişt nedikarî wî paşve bikişîne an jî ji xebatê xwe dûr bixe. Heval Faîk rastiyekî bi awayekî zelal pêşberî me kir, ew jî ev bû ku li himber her cûre nêzîkatiyên şaş û zordariyê, heta dawî bi baweriya xwe xurt girtin û her dem tekoşîn domandin bû. Hevaltiya wî pir girêdayî bû û ji bo hevaltiyê dikaribû jiyana xwe jî feda bike.
Ew sembola fedekarî û pakrewaniyê bû. Weke min di jor de bilêv kir e, hevalekî ewqas fedekar û xweser min ti car nedît, an jî ez dikarim bêjim ku hevalên weke wî pir kêm in û ava kirina hevaltiyekî wisa jî pir zor e. Dema ku ez heval Faîk bibîr tînim an jî dihizirim, pir tiştên ku me winda kiriye tê bîra min. Ev winda kirin bi taybetmendî û nêzîkatiya me ya hevaltiyê ve derdikeve pêş. Ji ber ku em nikarin di demê xwe de pir tişt bi wate bikin. Dibe carna em pir tiştên bi wate nabînim. Tiştê ku êş dide dilê min, an jî tiştê ku ez bêzar dibim jî ev e. Piştî vê lêhûrbûnê, ez pir tişt derdixim zanebûnê. Lê belê, ez dibînim ku em pir dereng mane. Heval Faîk di cîh û warê pakrewanan de jiyana xwe ji dest da. Girêdana wî li himber Botanê, girêdana wî li himber Cudî pir balkêş derdikete pêş. Di Botanê de jî cîhê ku pir hesdikir, Gêra Berana bû. Ji ber ku di wir de pir hevalên xwe şehîd dabû û heval Faîk ti car van hevalan ji bîr nedikir. Her çiqas di demekê dirêj jî li qada Botanê têkoşiya, dîsa jî her dem dixwest li Botanê tekoşîna xwe bidomîne. Li himber vê xwestek û girêdanê mirov nizane çi binivîsîne. Wî baş dizanî ku dem dema tekoşînê ye. Cîhekî tekoşîn pir dijwar û tûnd e, dixwest li wir bimîne. Di dawî de jî gihişt armanca xwe. Di cîh û warê dîrokê de jiyana xwe ji dest da û gihişte asta şahadetê. Ew jî kete nava karwanên şehîdan. Karwanên şehîdan her ku diçe mezin dibe.
Tiştê ku ez di dawî de di derbarê heval Faîk de bibêjim ev e;
Ew sembola hevaltiyê ye. Lê belê, şahadeta wî pir zû bû. Tiştê ku mirov nikare bipejrîne ev e. Dema şahadeta heval Faîk hê mabû, pêwîst bû ku ewqas zû şehîd neketibana. Lê belê, dîsa jî mirov li himber girêdan û azweriya heval Faîk dikare pir encam ji bo xwe derbixe holê. Encamê ku em derbixin ev e;
Hêvî û bendewariyên şehîdan pêkanîn û armancê wan berbi serkeftinê ve birine. Em encex dikarin, bi tekoşîn û di tekoşînê de jî bi serkeftinê ve bibin bersiv. Weke din ti maf û heqê me nîn e. Weke din em nikarin girêdana xwe bi hevaltiyê ve bilêv bikin.
Ji Pênûsa Gerîlla
- Ayrıntılar